Najlepsze modele ustalania priorytetów sprzyjające lepszemu podejmowaniu decyzji
Różnica między ludźmi osiągającymi powodzenie a tymi, którzy osiągają naprawdę wielkie powodzenia, polega na tym, że ci drudzy odmawiają prawie wszystkiego.
Różnica między ludźmi osiągającymi powodzenie a tymi, którzy osiągają naprawdę wielkie powodzenia, polega na tym, że ci drudzy odmawiają prawie wszystkiego.
Niezależnie od tego, czy odmawiasz prawie wszystkiego, czy nie, jest jedna rzecz, która zapewni Ci powodzenie: świadomy wybór tego, czym się zajmujesz.
Innymi słowy, ustalanie priorytetów w pracy stanowi podstawę powodzenia.
Ta zasada ma szczególne znaczenie w procesie rozwoju produktów. W tym wpisie na blogu omawiamy, dlaczego, kiedy i jak korzystać z modeli ustalania priorytetów podczas tworzenia produktów oprogramowania o wysokim stopniu powodzenia.
Zrozumienie modeli ustalania priorytetów produktów
Ustalanie priorytetów produktów to ustrukturyzowane podejście stosowane przez zespoły inżynierów w celu podejmowania decyzji dotyczących tego, które funkcje należy wdrożyć, kiedy i dlaczego.
W typowym scenariuszu rozwoju produktu pojawiają się dziesiątki błędów, usprawnień i funkcji, które wymagają uwagi zespołu. Ustalanie priorytetów produktów pomaga zespołom skupić się na zadaniach, które mają znaczenie.
Przykład: Załóżmy, że tworzysz aplikację mobilną, w której użytkownicy mogą grać w pasjansa. Użytkownicy mogą domagać się przycisku cofania. Reklamodawcy mogą prosić o możliwość dodawania wideo między rozgrywkami.
Wydajność Twojej aplikacji może wymagać podzielenia niektórych funkcji na mniejsze jednostki. Zespół produktowy może mieć własny zestaw nowych funkcji gry. Co robisz w pierwszej kolejności? Jak ustalasz priorytety?
Dobre zespoły programistyczne wykorzystują do podejmowania decyzji szereg sprawdzonych technik ustalania priorytetów zgodnych z metodologią agile. Modele te opierają się na:
- Współpraca: Model ten zapewnia wszystkim wspólną płaszczyznę do podejmowania decyzji, pozwalając uniknąć niepotrzebnych sporów.
- Spójność: Gdy w każdym sprincie stosuje się to samo podejście do ustalania priorytetów funkcji, zespoły zyskują spójność i przewidywalność w długiej perspektywie.
- Przejrzystość: Gdy cały zespół wie, dlaczego podejmowana jest dana decyzja, zapewnia to strategiczną spójność z planem rozwoju produktu
- Szybkość: Dzięki tym modelom decyzje można podejmować szybciej, ograniczając liczbę spotkań i innych wymian zdań
- Identyfikowalność: Modele te służą również jako rejestr poprzednich decyzji, co może pomóc nowym członkom zespołu w szybkim wdrożeniu się do pracy
To wszystko brzmi świetnie, ale czym właściwie są te modele? 🤔
Przekonajmy się.
Popularne modele ustalania priorytetów produktów
Nie ma jednej uniwersalnej metody ustalania priorytetów produktów, która byłaby najlepsza dla wszystkich. W rzeczywistości, w zależności od sytuacji, dostępnych zasobów i decyzji, które należy podjąć, zespoły ds. rozwoju produktów korzystają z kilku różnych metod. Oto kilka kluczowych metod ustalania priorytetów w zarządzaniu produktami, które mogą pomóc Ci w tej podróży.
1. Metoda MoSCoW
MoSCoW — skrót od „must-have”, „should-have”, „could-have” i „won’t-have” — to prosta i łatwa w użyciu metoda ustalania priorytetów. Jak sugeruje nazwa, pomaga zespołom podzielić funkcje na następujące kategorie:
- Niezbędne: Funkcje, które są niepodważalne i mają kluczowe znaczenie dla zaspokojenia potrzeb użytkownika
- Powinno mieć: Funkcje niezbędne, ale nie tak pilne jak te z kategorii „musi mieć”
- Mogłoby być: Funkcje, które są mile widziane, ale bez których użytkownik może się obejść
- Nie zostanie uwzględnione: Nie jest to na tyle ważne, aby znalazło się w kręgu zainteresowań zespołu
Jest to świetna metoda, którą warto stosować, jeśli potrzeby użytkownika są jasne i stanowią główny czynnik brany pod uwagę przy podejmowaniu decyzji. Metoda dynamicznego rozwoju systemów (DSDM) – framework zwinnej realizacji projektów – preferuje model MoSCoW jako model ustalania priorytetów.
| **Zalety** | **Wady** |
|---|---|
| Proste i łatwe w użyciu | Bez danych dotyczących potrzeb użytkowników decyzje mogą być arbitralne. |
| Przejrzyste i zorientowane na klienta | Łatwo jest przeszacować liczbę funkcji, które są niezbędne |
| Odpowiednie również dla zespołów o profilu nietechnicznym | W ramach każdej kategorii dalsze ustalanie priorytetów nie jest możliwe |
2. Model punktacji RICE
Skrót RICE oznacza zasięg (reach), wpływ (impact), pewność (confidence) i wysiłek (effort). Model ustalania priorytetów RICE przypisuje wartości każdemu z tych parametrów i oblicza łączny wynik, na podstawie którego ustala się priorytety poszczególnych funkcji.
- Zasięg odnosi się do liczby osób/użytkowników, na których dana funkcja będzie miała wpływ (w określonym przedziale czasowym)
- Wpływ odnosi się do stopnia, w jakim użytkownicy odczują skutki danego działania; często ocenia się go w skali od 0,25 do 3 (gdzie 3 oznacza ogromny wpływ).
- Pewność odnosi się do poziomu pewności szacunków dotyczących zasięgu i wpływu, zazwyczaj wyrażanego w procentach
- Wysiłek to ilość pracy wymaganej do zrealizowania danej funkcji, zazwyczaj szacowana w osobomiesięcach
Po uzyskaniu tych danych oblicz wynik RICE, korzystając z poniższej formuły.
Wynik RICE = (Zasięg × Wpływ × Pewność) / Wysiłek
Wynik RICE odzwierciedla potencjalną wartość biznesową danej funkcji w stosunku do nakładu pracy i zasobów niezbędnych do jej opracowania. Funkcje o wyższych wynikach RICE są traktowane priorytetowo.
| **Zalety** | **Wady** |
|---|---|
| Podczas podejmowania decyzji bierze pod uwagę wiele czynników | Obliczenia mogą być skomplikowane, zwłaszcza jeśli funkcji jest wiele |
| Wartość pewności kompensuje wszelką niepewność związaną z oszacowaniem | Oszacowanie zasięgu, wpływu, wysiłku itp. może być trudne, co prowadzi do ustalania arbitralnych ocen |
| Przedstawia wartość jako funkcję wysiłku (pomaga również mierzyć zwrot z inwestycji) | Nie uwzględnia zależności, które mogą wpływać na priorytet |
3. Model Kano
Podobnie jak metoda MoSCoW uwzględnia potrzeby użytkowników, model Kano ustala priorytety funkcji w oparciu o poziom satysfakcji klientów. Model ten, opracowany przez eksperta ds. zarządzania jakością Noriakiego Kano, dzieli funkcje na następujące kategorie:
- Podstawy: Bez tych funkcji klient będzie niezadowolony
- Potrzeby: Te funkcje zwiększają zadowolenie klientów
- Czynniki wywołujące zachwyt: wykraczają one poza niestandardowe oczekiwania, aby wywołać zachwyt u klienta
Czasami zespoły ds. operacji produktowych mogą również stosować dwie dodatkowe kategorie, takie jak „jakość obojętna”, tj. funkcje, które ani nie zadowalają, ani nie niezadowalają klientów, oraz „jakość odwrotna”, tj. funkcje, których wdrożenie mogłoby wywołać niezadowolenie.
| **Zalety** | **Wady** |
|---|---|
| Koncentracja na użytkowniku i wyraźne ukierunkowanie na zadowolenie klienta | Proces ustalania priorytetów oraz gromadzenie danych dotyczących zadowolenia klientów (CSAT) może być czasochłonny |
| Opinie klientów są zbierane za pomocą kwestionariusza Kano od prawdziwych użytkowników | Klienci biorący udział w badaniu mogą nie rozumieć lub nie wyobrażać sobie funkcji, które mają zostać opracowane w przyszłości |
| Połącza doświadczenie użytkownika (UX) z jakością produktu | Skupia się wyłącznie na zadowoleniu klientów, nie biorąc pod uwagę wysiłku ani zasobów |
4. Kwadrant „wartość a wysiłek”
Kwadrant „wartość kontra wysiłek” stanowi uproszczoną wersję modelu punktacji RICE. Porównuje on wartość wynikającą z danej funkcji, taką jak przychody, zysk, pozyskanie klientów, oszczędności kosztów itp., z wysiłkiem związanym z jej opracowaniem, w tym z wszelkimi ryzykami, zależnościami i złożonością.
Na podstawie wskaźnika stosunku wartości do wysiłku funkcje są rozmieszczane w czterech kwadrantach, podobnie jak w matrycy Eisenhowera. Funkcje, które osiągają najwyższy wskaźnik stosunku wartości do wysiłku, są traktowane priorytetowo przy opracowywaniu.
| **Zalety** | **Wady** |
|---|---|
| Skupia się na wartości biznesowej, tworząc połączenie między zespołami produktowymi i inżynieryjnymi | Pojęcia „wartość” i „wysiłek” można definiować w sposób ogólny, co prowadzi do arbitralnych szacunków |
| Pomaga przydzielać ograniczone zasoby i wysiłki do aspektów o największej wartości | „Wartość biznesowa” często może odwracać uwagę od doświadczenia klienta |
| Łatwe w użyciu zarówno dla zespołów biznesowych, jak i technicznych | Ponieważ ocena, czy wysiłek lub wartość są wysokie czy niskie, jest subiektywna, mogą pojawić się nieporozumienia, opóźniające podejmowanie decyzji |
| Dług technologiczny i funkcje związane z wydajnością mogą zostać odsunięte na dalszy plan ze względu na niemożność oszacowania ich wartości |
Jeśli szukasz prostszej wersji tego modelu, wypróbuj szablon matrycy priorytetów ClickUp. W tej metodzie kategoryzujesz funkcje w oparciu o dwa wymiary: priorytet i znaczenie. Umieszczasz je wizualnie w matrycy 2×2, a następnie analizujesz je po kolei.
5. Ocena metodą ICE
ICE, jak można się domyślić, jest podobny do modelu punktacji RICE, z niewielkimi różnicami. Skrót ICE oznacza wpływ (impact), pewność (confidence) i łatwość (ease).
- Wpływ: Potencjalny efekt lub wartość biznesowa danej funkcji
- Pewność: Pewność co do szacowanego wpływu i łatwości realizacji
- Łatwość: Łatwość, z jaką można opracować tę funkcję, biorąc pod uwagę ryzyko, zasoby i złożoność
Wynik ICE = wpływ × pewność x łatwość
Funkcje o wyższych wynikach ICE mają pierwszeństwo przed tymi o niższych wynikach.
| **Zalety** | **Wady** |
|---|---|
| Łatwiejsze w obliczeniach i obsłudze niż metoda RICE | Wpływ i łatwość są subiektywne, co daje arbitralne wyniki ocen |
| Wskaźnik pewności pomaga zrekompensować niedokładności w szacowaniu | Nie koncentruje się bezpośrednio na potrzebach klientów |
| Połącza wartość biznesową z wysiłkiem pracy/łatwością realizacji | To, co uznasz za istotny wpływ, może w nieproporcjonalny sposób wpłynąć na decyzje dotyczące ustalania priorytetów |
6. Ocena szans
Model oceny szans, zaczerpnięty z przełomowej książki Anthony’ego Ulwicka „Innowacje zorientowane na wyniki”, klasyfikuje funkcje w oparciu o skalę satysfakcji i ważności. Rzeczywisty ranking ustalają klienci. Dlatego zespoły zadają klientom dwa pytania:
- Jak ważna jest dana funkcja lub zapewniana przez nią funkcjonalność?
- W jakim stopniu klient jest zadowolony z obecnych rozwiązań pozwalających osiągnąć ten sam wynik?
Pomoże to zidentyfikować funkcje, które są najważniejsze, ale charakteryzują się najniższym poziomem zadowolenia. To właśnie im nadasz priorytet.
| **Zalety** | **Wady** |
|---|---|
| Podejście zorientowane na klienta, które zwiększa szanse na tworzenie wartości biznesowej | Zależy to od opinii klienta, który może, ale nie musi mieć zdania na temat funkcji, które byłyby miłym dodatkiem. |
| Proste i łatwe w użyciu | Ankiety dotyczące każdej funkcji zawartej w planie rozwoju produktu mogą być uciążliwe zarówno dla zespołu programistów, jak i dla klientów |
| Przedstawione na prostym wykresie 2×2 w celu ułatwienia analizy wizualnej |
7. Mapowanie historii
Mapowanie historii to model ustalania priorytetów oparty na ścieżce użytkownika w produkcie.
Mówiąc najprościej, zespoły ds. zarządzania produktami tworzą kolumny dla każdego istotnego kamienia milowego w ścieżce użytkownika.
Na przykład, jeśli tworzysz grę w pasjansa, w kolumnach mogą znaleźć się takie elementy, jak logowanie, projekt kart, ustawienia, układanie kart, animacje zakończenia gry itp.
W każdej z tych kolumn zespoły tworzą listę funkcji i ustalają ich priorytety w oparciu o ich znaczenie dla ogólnego doświadczenia użytkownika.
Największym zastosowaniem mapowania historii jest identyfikacja funkcji w minimalnym produkcie (MVP). Jednak gdy produkt jest wystarczająco prosty, model ten można wykorzystać również poza etapem MVP.
| **Zalety** | **Wady** |
|---|---|
| Skupiamy się na ścieżce użytkownika, zapewniając maksymalny zasięg | Gdy ścieżka użytkownika staje się wieloaspektowa i złożona, metoda ta może stracić swoją prostotę |
| Proste w użyciu i przejrzyste — łatwo wyznaczyć granicę (dosłownie) między tym, co zrobisz, a tym, czego nie zrobisz | Całkowicie skoncentrowane na sprawach wewnętrznych, nie uwzględnia wartości biznesowej ani zasobów |
| Umożliwia zespołom ustalanie priorytetów na podstawie działań, zadań i podzadań |
8. Koszt opóźnienia
Wszystkie powyższe modele skupiają się na korzyściach płynących z danej funkcji, takich jak wartość biznesowa lub wzrost wskaźnika satysfakcji klientów. Model ustalania priorytetów oparty na kosztach opóźnienia odwraca tę logikę do góry nogami.
Korzystając z modelu kosztu opóźnienia, ustalasz priorytety funkcji na podstawie konsekwencji wynikających z ich braku, tj. co się stanie, jeśli klient nie będzie miał tej funkcji już dzisiaj? Albo ilu nowych użytkowników stracimy, jeśli nie będziemy mieli pewnych podstawowych funkcji?
Uwzględnienie kosztów finansowych i alternatywnych związanych z niepodjęciem danego zadania motywuje zespoły do realizacji najważniejszych zadań w pierwszej kolejności.
| **Zalety** | **Wady** |
|---|---|
| Koszt zaniechania działania sprawia, że zespoły są świadome traconych możliwości | Wartości pieniężne przypisane do funkcji mogą być arbitralne, co sprawia, że cały proces przynosi efekt przeciwny do zamierzonego wzrostu wydajności |
| Skupianie się na kosztach opóźnień może wywołać negatywne odczucia związane z tym, dlaczego zespół tworzy dany produkt | Skupianie się na kosztach opóźnienia może wywołać negatywne odczucia związane z tym, dlaczego zespół tworzy dany produkt |
| Skupia uwagę zespołu na wydajności procesów, szybkości działania i wartości |
Powyższa lista zawiera jedynie niektóre z najpopularniejszych narzędzi do ustalania priorytetów, z których obecnie mogą korzystać zespoły inżynierów. W zależności od produktu, klientów i potrzeb możesz wybrać model, który najlepiej odpowiada Twoim wymaganiom.
Na przykład zespoły stosują „test 100 dolarów” lub model „kup funkcję”, gdy mają do czynienia z konkurującymi ze sobą priorytetami. W każdym z tych przypadków zespoły podejmują decyzje dotyczące priorytetów w oparciu o to, na co przeznaczyłyby swój budżet (100 dolarów).
Jeśli dopiero zaczynasz przygodę z ustalaniem priorytetów produktów, możesz zacząć od prostej matrycy Eisenhowera. Do wyboru masz dziesiątki szablonów służących do ustalania priorytetów.
Niezależnie od tego, z jakiego modelu korzystasz, należy wziąć pod uwagę kilka kluczowych czynników. Przyjrzyjmy się im teraz.
Wybór odpowiedniego modelu ustalania priorytetów
Nie ma jednej, uniwersalnej i idealnej metody ustalania priorytetów. Jeśli zależy Ci na prostocie, najlepiej sprawdzi się model MoSCoW. Gdy dysponujesz ograniczonymi zasobami, bardziej odpowiedni jest model „wartość kontra wysiłek”. A gdy najważniejsza jest jakość produktu, pomocny okaże się model Kano.
Wybór odpowiedniego modelu ustalania priorytetów zależy więc od wielu czynników, takich jak te wymienione poniżej.
cele
Jakie są Twoje cele biznesowe? Jakie są Twoje cele produktowe? Jeśli znajdujesz się na bardzo wczesnym etapie, Twoim głównym celem może być wprowadzenie na rynek produktu MVP w wyznaczonym terminie.
W tym celu najbardziej odpowiednim wyborem może być model mapowania historii użytkownika.
Materiały
Jeśli reprezentujesz małą organizację o ograniczonych zasobach programistycznych, Twoim celem może być tworzenie funkcji, które przyniosą maksymalny efekt przy minimalnym nakładzie zasobów. Twój model ustalania priorytetów musi to uwzględniać.
W takich przypadkach najlepiej sprawdzi się model RICE lub matryca „wartość kontra wysiłek”.
Dojrzałość zespołu
Najlepszym sposobem ustalania priorytetów jest współpraca. Jednak nie zawsze dysponujemy zespołami o wystarczającym stopniu dojrzałości, by podejmować kluczowe decyzje.
Na przykład zespół młodych programistów może nie dostrzegać związku między wysiłkiem a wartością biznesową.
W takich sytuacjach menedżerowie produktu często podejmują decyzje w imieniu zespołu. Wówczas modele ustalania priorytetów, takie jak RICE lub „wartość kontra wysiłek”, pomagają w uzasadnieniu tych decyzji przed zespołem.
Dostępne dane
Większość modeli ilościowych, takich jak RICE czy ICE, opiera się na wiarygodności danych.
Na przykład musisz być w stanie z rozsądną pewnością oszacować, jaki może być zasięg lub wpływ konkretnej funkcji.
Gdy takie dane są niedostępne, decyzja może stać się arbitralna, a opinie mogą się ostro zderzać.
Jeśli nie dysponujesz danymi, lepszym wyborem będą metody oparte na współpracy, takie jak MoSCoW lub mapowanie historii.
Strategia produktowa
Każda organizacja posiada strategię zarządzania produktem. Jeden produkt może mieć na celu oferowanie kilku funkcji w atrakcyjny sposób. Inny może dążyć do tego, by stać się aplikacją „Wszystko w jednym”, wyposażoną w mnóstwo funkcji. Jeszcze inny może opierać się na oczekiwaniach klientów. Skuteczne ustalanie priorytetów musi być zgodne ze strategią produktu.
Po wybraniu strategii ustalania priorytetów nadszedł czas, aby skutecznie ją wdrożyć.
Wdrażanie ustalania priorytetów produktów w rzeczywistych sytuacjach
Model ustalania priorytetów to po prostu narzędzie, które pomaga w podejmowaniu decyzji. Twój sukces zależy od tego, jak konsekwentnie i skutecznie korzystasz z tego narzędzia. W tym celu musisz wdrożyć je w swojej organizacji w sposób kompleksowy, korzystając z narzędzia do zarządzania projektami, takiego jak ClickUp dla zespołów produktowych. Oto jak to zrobić.
Identyfikowanie i kategoryzowanie zadań
Skuteczne ustalanie priorytetów wymaga solidnego backlogu. Zanim zaczniesz cokolwiek robić, upewnij się, że dysponujesz solidnym backlogiem funkcji, które ma zrealizować Twój zespół.
Utwórz listę zadań
Nadaj każdemu elementowi w backlogu unikalną nazwę i dodaj jej jasny opis. Te szablony do zarządzania zadaniami stanowią dobry punkt wyjścia.
Najlepszym sposobem na to jest skorzystanie z narzędzia do zarządzania zadaniami, takiego jak ClickUp. Utwórz zadanie dla każdego elementu z listy zadań do realizacji, dodaj opis, utwórz pola niestandardowe i prowadź przejrzystą ewidencję wszystkich pomysłów.

Widok zadań
Teraz możesz przeglądać wszystkie swoje zadania w jednym miejscu, co ułatwia podejmowanie decyzji dotyczących każdego z nich. Widoki listy, kalendarza i tablicy w ClickUp doskonale się do tego nadają. Pomagają one wizualizować zadania, umożliwiając przeciąganie i upuszczanie funkcji do odpowiednich kategorii priorytetowych.
Kategoryzuj zadania
Teraz podziel zadania na kategorie, jeśli wymaga tego stosowany przez Ciebie model ustalania priorytetów.
Na przykład, jeśli wybierzesz model mapowania historii, musisz podzielić zadania na kategorie w ramach poszczególnych kamieni milowych w ścieżce użytkownika.
Szablon matrycy priorytetów działań w ClickUp oferuje prosty sposób kategoryzowania zadań na podstawie wysiłku i wpływu. Szablon ten ułatwia podejmowanie decyzji dotyczących ustalania priorytetów i zapewnia jasność co do kolejnych kroków.
Przypisuj priorytety i właścicieli
Gdy już zgromadzisz podstawową wiedzę, nadszedł czas, aby uszeregować zadania według wybranych przez Ciebie kategorii.
Ustal priorytety
Zbierzcie się jako zespół, przejrzyjcie wszystkie bieżące zadania i przypiszcie je do odpowiednich kategorii priorytetów. Skorzystajcie z funkcji priorytetów zadań w ClickUp, aby od razu ustawić poziomy priorytetów.

Ponadto możesz również tworzyć pola niestandardowe, aby spersonalizować poziomy priorytetów.
Możesz na przykład utworzyć pole niestandardowe do ustalania priorytetów metodą MoSCoW i wybrać opcje: „must-have” (konieczne), „should-have” (pożądane), „could-have” (możliwe) oraz „wont-have” (niepotrzebne).
Aby uzyskać wizualne podejście do tego procesu, wypróbuj szablon matrycy ustalania priorytetów ClickUp. Ten przyjazny dla początkujących i konfigurowalny szablon pozwala na przeciąganie i upuszczanie funkcji w matrycy 2×2 w celu ustalenia priorytetów. Co więcej? Na tej samej Tablicy możesz również przechowywać zbiór pomysłów.
Przydziel własność
Na podstawie przeprowadzonych dyskusji przydziel zadania członkom zespołu.
Przegląd i dostosowywanie priorytetów
Każdy sprint to ćwiczenie z ustalania priorytetów. To, co nie było tak istotne w poprzednim sprincie, wkrótce może stać się ważne. Dlatego właściciele produktu muszą zachować elastyczność, aby od czasu do czasu weryfikować i dostosowywać priorytety.
ClickUp ułatwia. Pulpity nawigacyjne ClickUp zapewniają widok na postępy realizacji każdego zadania w czasie rzeczywistym, umożliwiając przeglądanie i dostosowywanie priorytetów w razie potrzeby.
Na przykład, jeśli zauważysz, że realizacja danej funkcji zajmuje więcej czasu niż szacowany czas, możesz szybko ponownie obliczyć wynik RICE i zmienić priorytety.

Dzięki automatyzacjom ClickUp możesz również usprawnić procesy, aby zapewnić lepsze ustalanie priorytetów i realizację zadań. Na przykład, jeśli realizacja danej funkcji trwa zbyt długo, właściciel produktu może otrzymać powiadomienie o konieczności zmiany priorytetu. Jeśli coś zależy od nieukończonego zadania, programiści mogą otrzymać powiadomienie o konieczności wprowadzenia zmian. A jeśli wskaźnik satysfakcji klientów dotyczący konkretnej funkcji spada, można automatycznie przesunąć ją wyżej na liście priorytetów.
Dzięki wszystkim tym modelom, narzędziom i najlepszym praktykom opanowałeś już sztukę ustalania priorytetów w pracy. Skąd jednak wiesz, czy jest to skuteczne? Oto kilka pomysłów.
Mierzenie powodzenia ustalania priorytetów produktów
Dla wielu zespołów ustalanie priorytetów projektów jest procesem subiektywnym. Odpowiedź na pytanie, co należy zrealizować w następnej kolejności, często sprowadza się do najlepszego przypuszczenia. Nawet przy zastosowaniu sprawdzonych modeli proces podejmowania decyzji w pewnym stopniu opiera się na arbitralności.
Jedynym sposobem, aby tego uniknąć, jest analiza powodzenia samego procesu ustalania priorytetów. Oto jak to zrobić.
Porównaj z celami
Kluczowym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę podczas ustalania priorytetów funkcji produktu, jest cel biznesowy. Ocenij powodzenie swojego modelu ustalania priorytetów, zadając sobie pytanie, czy osiągnąłeś wyznaczone cele.
Na przykład, jeśli celem biznesowym jest poprawa satysfakcji klientów, a zastosowano model Kano, należy zmierzyć wzrost wyników CSAT po wdrożeniu danej funkcji.
Mierz wartość
Wiele modeli ustalania priorytetów, w tym RICE, ICE, stosunek wartości do wysiłku itp., opiera się na wpływie danej funkcji na działalność firmy. Najlepszym sposobem na zmierzenie skuteczności ustalania priorytetów jest zatem śledzenie, czy wartość ta została faktycznie zrealizowana.
Na przykład, jeśli spodziewałeś się wzrostu liczby rejestracji nowych użytkowników po wprowadzeniu najnowszej wersji z ulepszeniami wydajności, skorzystaj z widżetu na pulpicie nawigacyjnym ClickUp, aby śledzić ten wskaźnik od daty wprowadzenia tej funkcji.
Monitoruj dokładność danych
Jeśli korzystasz z modelu, który uwzględnia wysiłek przy podejmowaniu decyzji dotyczących ustalania priorytetów, przydatne może okazać się również śledzenie wydajności.
Na przykład porównaj szacowany czas z faktycznie poświęconym czasem, aby upewnić się, że dane wykorzystane do ustalania priorytetów są jak najdokładniejsze.
Wydajność zespołu
Jedną z rzadko mierzonych kwestii jest wydajność i zadowolenie zespołu. Czy zespół czuje się przeciążony stosowaniem modelu ustalania priorytetów? Czy zajmuje to zbyt dużo czasu? Czy model ustalania priorytetów jest dostosowany do dostępnych zasobów?
Aby zmierzyć skuteczność ustalania priorytetów, warto również wziąć pod uwagę potrzeby swojego zespołu. Przeprowadź krótkie ankiety, aby zrozumieć, jak ustalanie priorytetów wpływa na zarządzanie obciążeniem pracą. Dostosuj swoje działania odpowiednio do wyników.
Osiągnij powodzenie dzięki ClickUp
Tworzenie doskonałego oprogramowania zależy od wielu czynników: zorientowania na klienta, doskonałości technicznej, dostępności zasobów, jasno określonej strategii, rynku i innych. Aby zrównoważyć te zmienne elementy i stworzyć funkcje o maksymalnym wpływie, potrzebne są dwie rzeczy: odpowiedni model ustalania priorytetów oraz wydajne narzędzie do jego wdrożenia.
W tym wpisie na blogu zapoznałeś się z niektórymi z najpopularniejszych modeli ustalania priorytetów stosowanych przez zespoły osiągające najlepsze wyniki. Aby skutecznie zarządzać priorytetami, włącz swój model do planowania projektów za pomocą kompleksowej platformy do zarządzania projektami ClickUp.
Skorzystaj z ClickUp, aby dokumentować, wizualizować, kategoryzować i ustalać priorytety zadań w rejestrze zadań, co pozwoli na efektywny rozwój produktu. Wypróbuj ClickUp za darmo już dziś.
